ஜல்லிக்கட்டு - இனத்தின் அடையாளத்தை அழித்தல்

ஜல்லிக்கட்டு - இனத்தின் அடையாளத்தை அழித்தல்

ஒரு இனத்தை முற்றிலும் வேரறுக்க இரு வழிகள் உண்டு. 1. இன மக்களை முற்றிலும் அழிப்பது, 2. அந்த இனத்தின் அடையாளத்தை அழிப்பது. ஹிட்லர், யூத இன மக்களை அழிக்க முயன்றது முதல் வழி. ஆஸ்திரேலியாவில் பழங்குடியினர்களின் பெண்களை வெள்ளையர்கள் திருமணம் செய்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவர்களின் இனத்தை அழிக்கச் செய்தது இரண்டாம் வழி. அதேபோல், காளைகளைத் துன்புறுத்துகிறார்கள் என்ற பொட்டைக் காரணத்தைக் காட்டி, ஜல்லிக்கட்டு என்ற தமிழனின் பூர்வ அடையாளத்தை அழிப்பதற்கு முயற்சிகள் ஏகபோகமாக நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அதைத்தடுத்து நிறுத்த வேண்டிய மத்திய, மாநில அரசுகளோ, இந்த பிரச்சினையை தங்கள் ஓட்டு வங்கிக்கு சாதகமாக மாற்றும் முயற்சியில்தான் முனைப்புடன் இருக்கின்றன என்பது அதனினும் வெட்கக்கேடு.

ஜல்லிக்கட்டை தடை செய்தே தீருவோம் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு அலையும் இந்த மிருக நல ஆர்வலர்களின் முக்கிய நோக்கம் நம் காளைகளின் மீதுள்ள அன்பா? பரிவா? ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை. இந்த வழக்கின் சில நாள் செலவே 2 கோடி ரூபாய் என்றால், இதில் பின்னால் யார் இருக்கிறார்கள், அவர்களின் நோக்கம் என்ன என்பதை நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. அப்படி உண்மையிலேயே விலங்குகள் மீது அக்கறை இருந்தால், இந்தியாவில் மட்டும் அழியும் நிலையில் எண்ணற்ற விலங்குகள் இருக்கின்றன. முதலில் அவைகளைக் காப்பாற்றுங்கள். அப்புறம் ஜல்லிக்கட்டுக்கு வரலாம்.

எங்கள் ஊரில், ஒரு விவசாயியின் காளை இறந்து விட்டது. அவரும், அவர் மனைவியும்,தன் சொந்த மகன் இறந்தது போல, அழுது புரண்டு, இறுதி ஊர்வலம் நடத்தி அந்த காளையை அடக்கம் செய்தனர். இதுவே, எங்கள் மக்களுக்கும், காளைகளுக்கும் உள்ள பந்தம். AC அறையில் உட்கார்ந்து கணிணியைத் தட்டிக் கொண்டு, தின்ற பீட்சா, பர்கர் செரிக்காமல் கோலா-பெப்சி அருந்தும் நீங்கள், காளைகளை எப்படிக் கையாள வேண்டுமென்று எம் மக்களுக்கு சொல்லவேண்டியதில்லை.

பீப் சாங் மட்டும் தான் ஆபாசத்தை வளர்க்கிறதா?

பீப் சாங் மட்டும் தான் ஆபாசத்தை வளர்க்கிறதா?

சற்று நாட்களாக மீடியாவில் காணமல் போயிருந்த மாதர் சங்கங்கள் பலவும், சிம்பு-அனிருத் பாடிய "பீப்" பாடல் மூலம் மீண்டும் முகம் காட்டி இருக்கிறார்கள். "பீப்" பாடல் தவிர தமிழ் கூறும் நம் சினிமா பாடல்கள் யாவும் தேவாரம்-திருவாசகம்-திருப்புகழ் மாதிரி இவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கலாம். அதனால் தான் பீப் பாடலைத் தடை செய்வது மூலம், சமூகம் முழுவதும் திருந்தி விடும் என்று நினைக்கிறார்கள். பீப் பாடல் தவிர்த்து நம் தமிழ் சினிமா இதுவரை செய்தது என்ன? சற்று விரிவாகப் பார்ப்போம்.

திருடா திருடி படம் உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கலாம். 'மன்மத ராசா' என்ற ஆழ்ந்த கருத்துக்கள் செறிந்த பாடலைக் கொடுத்து புகழ் பெற்ற படம். இந்த படத்தை ஒரு நாள் திருவிழா சமையம், பாட்டி ஊரில் குடும்பத்துடன் பார்க்கும் பாக்கியம் கிட்டியது. இடைவேளைக்குப் பிறகு, 5 நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை சேனல் மாற்ற வேண்டிய சூழல். அவ்வளவு ஆபாசம். சரி வேறு படம் பார்க்கலாம் என்றால், வாண்டுகள் இந்த படம்தான் பார்க்க வேண்டுமென்று அடம்பிடித்தனர் (மன்மத ராசா பாட்டிற்காக). ஒரு வழியாக பார்த்து தொலைத்தோம்.

என் கேள்வி இது தான். அந்த படம் பீப் பாடல் அளவில் பாதி கண்டனங்களையாவது பெற்றதா? மேற்சொன்ன படம் ஒரு பதம் தான். அதைவிட ஆபாசமான பாடல்களும், காட்சிகளும் தமிழ் சினிமாவில் அளவில்லாமல் குவிந்து கிடக்கின்றன. ஆனால், ஒரு சில பாடல்களோ, காட்சிகளோ சர்ச்சையில் சிக்குவது தான் நகைமுரண்.

'உரலு ஒன்னு அங்கிருக்கு, உலக்கை ஒன்னு இங்கிருக்கு' பாடல் எதைக் குறிக்கிறது? 'நாட்டுச்சரக்கு நச்சுனுதான் இருக்கு' பாடலில் சரக்கு யார்? 'மைனர் கு** சுட்டுட்டேன்' வசனம் சொல்வது என்ன? 'This is my fu**ing game'-ல் fu**ing-க்கு இணையான தமிழ் வார்த்தை என்ன? அப்போதெல்லாம் எங்கே போயின மாதர் சங்கங்கள்?  எழுத்தாளர் சுஜாதா சொல்வார், 'பிரபலங்களைத் திட்டுவது' பற்றி. சடாரென மீடியா வெளிச்சம் பெற, குறுக்கு வழிதான் இந்த பிரபலங்களைத் திட்டுவது. அதைத்தான் சங்கங்கள் செய்து கொண்டிருகின்றன.

சினிமாவை விட்டு நிஜத்திற்கு வருவோம். தமிழ்நாட்டில் தினமும் எத்தனையோ பாலியல் அத்துமீறல்களும், மோசடிகளும் நடந்த வண்ணம் உள்ளன. அதற்கு இந்த மாதர் சங்கங்களின் எதிர்வினை என்ன? சமீபத்தில் ஒரு சிறுமியை அவளின் அண்ணன், தாத்தா உட்பட பலர் சீரழித்த பிரச்சினையில், சங்கங்கள் என்னென்ன போரட்டங்களில் ஈடுபட்டன?

நிஜத்தில் ஆற்ற வேண்டிய களப்பணி எவ்வளவோ இருக்க, தம்படிக்குத் தேறாத பீப் பாடலில் தம் நேரத்தை வீனடிப்பதைத்தான் மாதர் சங்கங்கள் விரும்புகின்றனவா?

எனக்குத் தமிழ் தெரியாது

எனக்குத் தமிழ் தெரியாது

முந்தைய நாள் அலுவலகத்தில் மதிய உணவு சாப்பிடும்போது, சாதம் தீர்ந்து விட்டது. உணவு பரிமாற நின்றிருந்த பையனிடம் தம்பி, சாதம் எப்பப்பா வரும் என கேட்டேன். அவன் அமைதியாக நிற்க, சரி ஆங்கிலத்தில் கேட்கலாம் என்றெண்ணி, "do you know when the rice will come here?". அதற்க்கு சொன்னான் பாருங்க, "சார், தமிழ் நஹி மாலும்".

எனக்கு மட்டும் ஏங்க இப்படியெல்லாம் நடக்குது??

காக்கா முட்டை - விமர்சனம்

காக்கா முட்டை - விமர்சனம்

காக்கா முட்டை படத்தில் ஒரு காட்சி: பெரிய காக்கா முட்டையை பிட்சா கடை மேலாளர் அடிக்கிறார். தியேட்டரில் பயங்கர நிசப்தம். மயான அமைதி. pin-drop-silence என்பார்களே, அது மாதிரி. கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சி- அது இன்பமோ துன்பமோ, நம்மிடமும் அது பிரதிபலிக்க வேண்டும். அதுவே ஒரு உன்னதத் திரைப்படத்துக்கான அடையாளம். இதற்கு சமீபத்திய உதாரணம் 'காக்கா முட்டை'. அந்த இரண்டு பொடியன்கள் சிரித்தால் நாமும் சிரிக்கிறோம். அவர்கள் அழுதால் நமக்கும் தொண்டை அடைக்கிறது. இந்த உணர்வே காக்கா முட்டை படத்தின் பெரிய பலம்.

எதாவது கருத்து சொல்ல ஆசைப்பட்டு, தலையைச் சுத்தி மூக்கைத் தொட்டு மொக்கை வாங்கும் தமிழ் இயக்குனர்களுக்கு மத்தியில், பெரிதாக மெனக்கெடாமல் போகிற போக்கில் மிக யதார்த்தமாக கருத்துக்களை வீசி விட்டுச் செல்கிறார் இயக்குனர். பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு, உலகமயமாக்கல், அரசியல் சீர்கேடு, ஊடகங்களின் சுய நலம் என நாம் கவனிக்க ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

அந்த இரண்டு பொடியன்கள், அம்மாவாக ஐஸ்வர்யா, அந்த பாட்டி மற்ற பிற நடிகர்கள் யாரும் நடித்த மாதிரி இல்லை. ஏதோ சைதாபேட்டை குப்பத்து ஏரியாவிலேயே இருக்கும் மக்கள் மாதிரி, அப்படியொரு யதார்த்தம். இவையெல்லாம் தாண்டி, என்னை ஈர்த்த பாத்திரம் பிட்சா கடை முதலாளியாக வரும் பாபு ஆண்டனி. அத்தனை இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும், பிரச்சினையை எளிதாகக் கையாண்டு, ஒரே நொடியில் ஒட்டு மொத்த ஊடகங்களிலும் தன்னைப் பற்றி நற்பெயரை ஏற்படுத்தும் ஒரு தேர்ந்த பணக்கார முதலாளியை கண்முன் நிறுத்துகிறார் பாபு ஆண்டனி. நம் தினசரி வாழ்விலும் இது மாதிரி ஏகப்பட்ட பாபு ஆண்டனிகள் இருக்கின்றனர். யோசித்துப் பார்த்தல் புரிய வரும். (சமீபத்திய நல்ல உதாரணம்: நரேந்திர மோடி)

'காக்கா முட்டை' படத்தை திட்டி  எழுதி சில அறிவுஜீவிகள் தங்கள் மேதாவித்தனத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அது அவர்கள் உரிமை. ஆனால், இதே மேதாவிகள், டோரன்ட்டில் "Children of Heaven" டவுன்லோட் பண்ணி படம் பார்த்து விட்டு, ஆகா ஓஹோ என புகழ்வதைத் தான் பொறுக்க முடியவில்லை. சுஜாதா சொன்ன மாதிரி, அவர்களை பசித்த புலி தின்னட்டும்.

நீங்கள் ஆயிரம் ரூபாய் செலவு செய்து, அழுகிப் போன முட்டை மாதிரியான படங்களைப் பார்த்து நொந்து நூடுல்ஸ் ஆகியிருக்கலாம். ஆனால் எவ்வளவு பணம் செலவு ஆனாலும், இந்த பொன்முட்டயை தவற விட்டு விடாதீர்கள் நண்பர்களே.

எங்கே நடக்கிறது தவறு??

இரண்டு வாரம் அலுவலக வேலை காரணமாக தைவான் நாட்டில், ஷின்ச்சு (Hsinchu) என்ற நகரில் தங்க வேண்டி வந்தது. வார இறுதியில் நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றிப் பார்க்கையில், ஒரு விஷயம் என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது. நம்மூர் பெட்டிக்கடைகள் போல சிறு சிறு கடைகளில் கூட மது விற்பனை நடைபெறுகிறது. பலதரப்பட்ட வகைகளுடன். பெண்கள் கூட மது வாங்குவது சாதரணமாக .இருந்தது. ஆனால், நாங்கள் இருந்த பதினைந்து நாட்களில்,  பொது இடங்களில் ஒருவரைக் கூட மது போதையில் பார்க்கவில்லை. யாரும் சாலையில் சுய நினைவின்றி விழுந்து கிடைக்கவில்லை. ஆனால், மது அருந்துவதை ஒருவிதத் தவறாக நினைக்கும் நம் தமிழ்த் திருநாட்டில்தான் நிலைமை தலைகீழ். இரவு நேரங்களில், அதிமிகு போதையுடன் தள்ளாடும் 'குடிமகன்களை'  எங்கிலும் மிக சாதாரணமாகக் காண முடியும்.  தைவானிலும் மதுதான் விற்கிறார்கள்; நம்மூரிலும் இதே  மதுதானே விற்கிறார்கள்? எங்கே நடக்கிறது தவறு????

இளையராஜா - மங்காது ஒளிரும் நட்சத்திரம்

இளையராஜா - மங்காது ஒளிரும் நட்சத்திரம்

பின்னணி இசையில் இந்தியத் திரை உலகில் நம் இளையராஜாவை அடித்துக் கொள்ள ஆளே இல்லை என்பது என் தாழ்ந்த கருத்து. எத்தனையோ படங்களை இதற்க்கு உதாரணமாகக் காட்டலாம். என்னால் முடிந்த ஒரு உதாரணம் இது.
பார்த்திபன், நந்திதா தாஸ், தேவயானி நடித்து, தங்கர் பச்சான் இயக்கிய அழகி படம் இளையராஜாவின் பின்னணி இசையின் மேதமைக்கு ஒரு நற்சான்று. அதிலும், பார்த்திபன்- நந்திதா உறவின் மீது தேவயானிக்கு சந்தேகம் வரும்போது, அந்த உணர்ச்சியை வயலின் இசையில் கொண்டு வந்திருப்பார் ராஜா. காட்சிகள் இன்றி அந்த இசையை மட்டும் கேட்டால் கூட, தேவயானியின் உள்ளுணர்வை நம்மாலும் உணர முடியும். அதுதான் ஒரு சிறந்த பின்னணி இசைக்கு இலக்கணம். என் அறிவுக்கு எட்டியவரை, அப்படிப்பட்ட இலக்கணத்தை இயற்றுவது நம் ராஜாவுக்கு மட்டுமே சாத்தியம்.

ராகிங் என்னும் சாத்தானின் ஆப்பிள் (நிறைவுப் பகுதி)

ராகிங் என்னும் சாத்தானின் ஆப்பிள் (நிறைவுப் பகுதி)

================================================

விஜயவேல் ஊருக்குப் போயும் காது வலி என்று புலம்பியிருக்கிறான். என்னவென்று ஹாஸ்பிடலில் காட்ட, அடித்ததில் காது ஜவ்வு சற்று கிழிந்து விட்டது. வீட்டில் கேட்க, சமாளித்துப் பார்த்து, முடியாமல் உண்மையை ஒத்துக் கொண்டான். விஜயவேல் வீடிற்கு ஒரே ஆண்பிள்ளை. வீட்டில் களேபரம். விஜயவேலின் அப்பா நேராக நாமக்கல் போக்குவரத்து டிப்போ மேனேஜரிடம் சொல்ல, அவர் காலேஜ்க்கு ஃபோன் செய்துவிட்டார்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் இருக்க, வகுப்பில் வந்து செக்யூரிட்டி வந்து விஜயவேலை என்கொயரிக்காக மறுநாள் கூப்பிட்டார்கள் என்று சொல்லிவிட்டு போனான். என்கொயரிக்கு மேலும் ஒருவர் தேவை என்பதால் நானும் ரவுடிதான் பாத்துக்க என்று வாண்டடாக நானும் பெயர் கொடுத்தேன். அன்றிரவு, செகண்ட் இயர் ஹாஸ்டலில் இருந்து ஒரு செய்தி வந்தது. தெரியாமல் செய்து விட்டதாகவும், என்கொயரியில் பெயரை சொல்ல வேண்டாம் என்று சொன்னார்கள். எனக்குப் பற்றிக் கொண்டு வந்தது, தெரியாமல் செஞ்சதா இது என நான் கத்த, விஜயவேல் என்னை மெதுவாகப் பார்த்தான். (அன்னைக்கு என்ன போட்டு புரட்டி எடுத்தாங்க, அப்ப எல்லாம் சும்மா இருந்திட்டு இப்போ என்னடா சவுண்டு விடுற என்ற அவன் பார்வையின் அர்த்தம் புரிந்ததால்), அமைதியாகி விட்டேன். சில நண்பர்களிடம் இதைப் பற்றி கேட்ட போது, 'வேண்டாம்டா, இப்போ அவங்க பேரை சொல்லிட்டோம்னா, அடுத்த மூணு வருஷம் நிம்மதியா இருக்க முடியாதுடா, எதாவது பிரச்சினை வரும்' என்று நன்றாக தைரியம் (?!) சொன்னனர்.

மறுநாள் காலை 10 மணி. அட்மின் பிளாக்கில் இருந்தோம்.  ஒருவர் கேட்டார்,

"ஏம்ப்பா. இவ்ளோ நடந்திருக்கு எங்க கிட்ட சொல்லியிருக்கக் கூடாது?"

"இல்ல சார், எதுக்கு பிரச்சினைன்னு விட்டுட்டோம்"

"அட என்னப்பா, உன்ன இப்டி போட்டு அடிச்சிருக்காங்க, என்ன பிரச்சினை? நாங்க பாத்துகிறோம். நீ ஆள் யாருன்னு மட்டும் காட்டுப்பா. அவனுங்கள ஒரு வழி பண்ணிரலாம்"

எங்களுக்கு ஹாஸ்டல் நண்பர்கள் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. ஒருவேளை இப்போது நாம் போட்டுவிட்டு, அவர்களை கடுமையாக தண்டித்து, மறுபடியும் நம்மை அடித்தால்? நாங்கள் முடிவு பண்ணினோம். அவர்களை மாட்டி விடப் போவதில்லை என்று.

நான்தான் பேசினேன், "சார் இருட்டுல அடிச்சாங்க. முகம் சரியா ஞாபகமில்லை சார்"

சிரித்துக்கொண்டே, "ஒருத்தர் முகம் கூடவாப்பா ஞாபகம் இல்லை"

"இல்ல சார்"

"ஏம்ப்பா, இப்டி பயபட்றீங்க? ஆம்பள பசங்கதான நீங்க?"

இந்த கேள்வியின் உக்கிரம் எங்களை மிகவும் அவமானப்படுத்தியது. நடப்பது நடக்கட்டும், மாட்டி விடலாம் என்று ஸ்டுடென்ட்ஸ் லிஸ்ட் பார்த்தோம். கொடுமை, எங்களை அடித்த ஒரு நாயின் போட்டோ கூட அந்த லிஸ்டில் இல்லை. குழப்பத்துடன், "சரியாய் தெரியல சார்" என்று சொல்லிவிட்டு ஹாஸ்டல் வந்தோம். விசாரித்தபோது, எங்களை அடித்தவர்கள், நேற்றே ஆபீஸ் பியூனிடம் பணத்தைக் கொடுத்து சரி கட்டி விட்டதாக தெரிந்தது. ஊழல் மலிந்த எங்கள் கல்லூரி நிர்வாகத்தை வைத்துக் கொண்டு, ஒன்றும் கழட்ட முடியாது என்று தெளிவாகப் புரிந்தது. விதியை நொந்து கொண்டு, அந்த சம்பவத்தை மறக்கத் தயாரானோம். மறந்து விட்டோம்.

(நிறைந்தது)

பின்னுரை: இந்த சம்பவத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தால், இதிலும் நம் நாட்டின் பாரம்பரிய குணம் இருப்பதை அறியலாம். அது நம் ரத்தத்தில் ஊறிய கோழைத்தனம். அடிக்க வந்தவர்கள் வெறும் 4 பேர். நாங்கள் மொத்தம் 80 பேர். இதில் கால்பங்கு நண்பர்கள் ஒன்று கூடியிருந்தால், அந்த நாய்களை பிரித்து மேய்ந்திருக்கலாம். ஆனால் எது எங்களைத் தடுத்தது? இன்றும் யோசிக்கிறேன், விடை மட்டும் கிடைக்கவில்லை.